Ir al contenido principal

PHOENIX CANARIENSIS

Nome científico ou latino: Phoenix canariensis
Nome común ou vulgar: Palmeira canaria, Palma canaria, Fénix, Palma das Canarias, Támara
Familia:
Arecaceae (antes Palmaceae).
Orixe:
Illas Canarias (España).
Etimología:
Phoenix provén do grego e fai referencia ao país (Fenicia), onde na antigüidade os gregos viron as primeiras palmeiras.
É de singular beleza pola súa porte, follaxe e cor da frutificación.
É unha das palmeiras mais cultivadas no mundo.
Está amplamente distribuída en África, América, Europa e Asia.
A copa pode medir ata 10 metros de diámetro, producindo unha ampla sombra.
Pode alcanzar os 20 m de altura, cun tronco de 1 m de diámetro.
Crecemento lento.
Follas peniformes e arqueadas, de 5-6 m de lonxitude, compostas por 150-200 pares de folliñas acuminadas, verde brillante.
Palmeira dioica.
Presenta flores masculinas e femininas en individuos distintos.
As femininas producen grandes ácimos de froitos laranxas.
Flores minúsculas, amarelo pardo, reunidas en espigas colgantes de máis de 1 metro de lonxitude, que brotan en abril e van seguidas de froitos ovoidales, parecidos a dátiles, pardo dourado, de 2,5 cm, que só maduran nos climas máis favorables.
USOS DA PALMERA CANARIA
Na súa rexión de orixe mantén algunha outra utilidade tradicional; os dátiles son pouco apreciados, pero serven para o gando.
Nalgunhas illas, coas follas novas, fanse ensaladas.
Na illa da Gomera prodúcese mel a partir dos acios florais.
As palmas pódense utilizar como escobas e tradicionalmente úsanse para adornar os balcóns na festividade do Domingo de Ramos.
O mel de palma fabrícase nas Illas Canarias, especialmente na Gomera, dita mel chámase "guarapo", palabra de orixe aborixe canario, aínda que nalgúns sitios chámano "gomerón" pero guarapo é o seu nome
tradicional. Córtanse as palmas en día de lúa chea (a circulación da savia é máxima) e o líquido obtido férvese ata quedar reducido a unha melaza.
Palmeira maxestosa para aliñamentos en paseos e avenidas.
Os exemplares de constitución arbórea úsanse para embelecer parques e xardíns, especialmente nas rexións de clima mediterráneo.
Os exemplares de pequenas dimensións son adecuados para ornar apartamentos e locais públicos, como negocios, oficinas, etc.
Aguanta o interior pero é planta máis de exterior.
CULTIVO DA PALMEIRA CANARIA
Palmeira bastante rústica e resistente.
Luz:
No caso de exemplares de interiores, boa iluminación.
Temperaturas:
Pode resistir temperaturas de ata -8ºC sen grandes problemas. Rexistrouse ata -18ºC puntualmente e por pouco tempo, sufrindo a palmeira aclimatada un "chamuscado" das follas do que se recuperou posteriormente.
Atópanse especialmente cómodas en zonas de clima suave mediterráneo.
Humidade:
No verán, con temperaturas moi elevadas, convén pulverizar con auga 2 veces por semana si tense nunha maceta interior. A pulverización é beneficiosa pero non vital.
Chan:
Non ten esixencias en canto a tipo de chan.
Salinidade:
Tamén soporta ben os ventos mariños, e aínda que este queime algunha das súas follas, recupera as novas.
Rego:
Resiste ben a seca.
Será suficiente cun rego moderado, que deberá de ser inferior no inverno, posto que un exceso pode acabar podrecendo a planta.
Con rego abundante móstrase máis maxestosa.
Abono:
Abonado no verán 2 veces ao mes si está en maceta.
Pragas e enfermidades:
Frecuentes as cochinillas en follas.
Bastante propensas ao ataque de fungos en follas (Roya, Antracnosis) aínda que non adoitan ser graves.

Actualmente a Palmeira canaria está sufrindo en España o ataque dunha praga moi daniña que está matando miles de exemplares, trátase do Picudo vermello. Pulsar aquí para ver unha ficha completa desta praga e os temas tratados no foro de infoxardín respecto diso.
Transplante:
Non é tan resistente aos transplantes como a palmeira datileira ou as Wachintonas, polo que hai que facer un bo cepellón que se manterá íntegro, si se desmoroa, o máis probable é que non agarre no seu novo emprazamento. (Ver artigo titulado "Transplante de palmeiras").
Multiplicación:
Multiplícase por sementes, tamén retoños ou vástagos basales, pero menos.
Limpar escrupulosamente toda a superficie da semente.
Poñer as sementes en remollo unha semana en auga e cambiar todos ou case todos os dias.
Finalmente seméntanse nun recipiente (serve un de plástico tipo "Tuperware"), en sustrato adecuado e mantendo a humidade.
Situar o recipiente nunha contorna quente. No verán serve calquera sitio, pero noutras épocas do ano requirirá calor artificial, por exemplo, hai quen o pon encima do ordenador si este permanece constantemente aceso.

Xermina entre 1 e 3 meses. Si é verán, un mes ou mes e pico.

Comentarios

Entradas populares de este blog

REUNIÓN AXUDANTES BIBLIOTECA

O martes tivemos a primeira reunión cos axudantes de biblioteca para empezar a organizar o traballo  para  este curso.
A maioría xa son coñecidos, pero tamén hai algunha cara nova.

Benvidos a todos e todas!





APRENDEMOS A CATALOGAR

Os axudantes de Rufina aprenden a catalogar os libros da biblioteca.



Proposta para as familias lectoras

Por fin chega a primeira proposta para as familias lectoras.
A ver como vos resulta.