CEIP Reibón (Moaña)

PHOENIX CANARIENSIS

Nome científico ou latino: Phoenix canariensis
Nome común ou vulgar: Palmeira canaria, Palma canaria, Fénix, Palma das Canarias, Támara
Familia:
Arecaceae (antes Palmaceae).
Orixe:
Illas Canarias (España).
Etimología:
Phoenix provén do grego e fai referencia ao país (Fenicia), onde na antigüidade os gregos viron as primeiras palmeiras.
É de singular beleza pola súa porte, follaxe e cor da frutificación.
É unha das palmeiras mais cultivadas no mundo.
Está amplamente distribuída en África, América, Europa e Asia.
A copa pode medir ata 10 metros de diámetro, producindo unha ampla sombra.
Pode alcanzar os 20 m de altura, cun tronco de 1 m de diámetro.
Crecemento lento.
Follas peniformes e arqueadas, de 5-6 m de lonxitude, compostas por 150-200 pares de folliñas acuminadas, verde brillante.
Palmeira dioica.
Presenta flores masculinas e femininas en individuos distintos.
As femininas producen grandes ácimos de froitos laranxas.
Flores minúsculas, amarelo pardo, reunidas en espigas colgantes de máis de 1 metro de lonxitude, que brotan en abril e van seguidas de froitos ovoidales, parecidos a dátiles, pardo dourado, de 2,5 cm, que só maduran nos climas máis favorables.
USOS DA PALMERA CANARIA
Na súa rexión de orixe mantén algunha outra utilidade tradicional; os dátiles son pouco apreciados, pero serven para o gando.
Nalgunhas illas, coas follas novas, fanse ensaladas.
Na illa da Gomera prodúcese mel a partir dos acios florais.
As palmas pódense utilizar como escobas e tradicionalmente úsanse para adornar os balcóns na festividade do Domingo de Ramos.
O mel de palma fabrícase nas Illas Canarias, especialmente na Gomera, dita mel chámase "guarapo", palabra de orixe aborixe canario, aínda que nalgúns sitios chámano "gomerón" pero guarapo é o seu nome
tradicional. Córtanse as palmas en día de lúa chea (a circulación da savia é máxima) e o líquido obtido férvese ata quedar reducido a unha melaza.
Palmeira maxestosa para aliñamentos en paseos e avenidas.
Os exemplares de constitución arbórea úsanse para embelecer parques e xardíns, especialmente nas rexións de clima mediterráneo.
Os exemplares de pequenas dimensións son adecuados para ornar apartamentos e locais públicos, como negocios, oficinas, etc.
Aguanta o interior pero é planta máis de exterior.
CULTIVO DA PALMEIRA CANARIA
Palmeira bastante rústica e resistente.
Luz:
No caso de exemplares de interiores, boa iluminación.
Temperaturas:
Pode resistir temperaturas de ata -8ºC sen grandes problemas. Rexistrouse ata -18ºC puntualmente e por pouco tempo, sufrindo a palmeira aclimatada un "chamuscado" das follas do que se recuperou posteriormente.
Atópanse especialmente cómodas en zonas de clima suave mediterráneo.
Humidade:
No verán, con temperaturas moi elevadas, convén pulverizar con auga 2 veces por semana si tense nunha maceta interior. A pulverización é beneficiosa pero non vital.
Chan:
Non ten esixencias en canto a tipo de chan.
Salinidade:
Tamén soporta ben os ventos mariños, e aínda que este queime algunha das súas follas, recupera as novas.
Rego:
Resiste ben a seca.
Será suficiente cun rego moderado, que deberá de ser inferior no inverno, posto que un exceso pode acabar podrecendo a planta.
Con rego abundante móstrase máis maxestosa.
Abono:
Abonado no verán 2 veces ao mes si está en maceta.
Pragas e enfermidades:
Frecuentes as cochinillas en follas.
Bastante propensas ao ataque de fungos en follas (Roya, Antracnosis) aínda que non adoitan ser graves.

Actualmente a Palmeira canaria está sufrindo en España o ataque dunha praga moi daniña que está matando miles de exemplares, trátase do Picudo vermello. Pulsar aquí para ver unha ficha completa desta praga e os temas tratados no foro de infoxardín respecto diso.
Transplante:
Non é tan resistente aos transplantes como a palmeira datileira ou as Wachintonas, polo que hai que facer un bo cepellón que se manterá íntegro, si se desmoroa, o máis probable é que non agarre no seu novo emprazamento. (Ver artigo titulado "Transplante de palmeiras").
Multiplicación:
Multiplícase por sementes, tamén retoños ou vástagos basales, pero menos.
Limpar escrupulosamente toda a superficie da semente.
Poñer as sementes en remollo unha semana en auga e cambiar todos ou case todos os dias.
Finalmente seméntanse nun recipiente (serve un de plástico tipo "Tuperware"), en sustrato adecuado e mantendo a humidade.
Situar o recipiente nunha contorna quente. No verán serve calquera sitio, pero noutras épocas do ano requirirá calor artificial, por exemplo, hai quen o pon encima do ordenador si este permanece constantemente aceso.

Xermina entre 1 e 3 meses. Si é verán, un mes ou mes e pico.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

O máis visto

Arquivo do blog

CEIP Reibón (Moaña)

Home PageNav Display

Ads

Related Posts Display

Item Post Navigation Display

Technology

Featured Posts

statistics

Blogs interesantes

Subscribe

Blog da Reibonteca

Navigation-Menus (Do Not Edit Here!)

Ad Home

Search

Tab-menu

Random Posts

Author Info (Documentation Required)

Recent Posts

Header Ads

Etiquetas

Seguidores

Redes sociais

Bibliotecas escolares de Galicia

Bibliotecas escolares de Galicia
Blog

Advertising

Advertising

Slider (Add Label Name Here!) (Documentation Required)

Blogger templates

Contact us

Nombre

Correo electrónico *

Mensaje *

Blogger templates

Facebook

BTemplates.com

Pages - Menu

Pages - Menu

Popular Posts

Popular

Copyright © REIBONTECA | Powered by Blogger

Design by ThemePacific | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com